Le Pastis De La Bourgeoisie

so what.

2011-10-26T01:33:00.003+03:00

Το χειρότερο σενάριο, μία κρίση "που θα μας μείνει αξέχαστη", η όλγα τρέμη, η λιάνα κανέλλη, ο πολ κρούγκμαν, ο φλωρίδης, οι ελληνοφρένιοι των 15.000 ευρώ το μήνα, η βαλίτσα μου η έτοιμη, η αθηνά που με ξεδίψασε στο μπλις, η αίτηση που έστειλα στις 6 το πρωί, ο κώστας, η χριστιάνα, το καινούριο μας πρότζεκτ, εγώ που τα "γράφω στο μουνί μου", οι τουαλέτες του key bar, το βερολίνο, η δώρα με το μωρό στο παρίσι, η έλσα μετά από 11 μήνες, ο βασίλης που βρέθηκε τυχαία να πίνει ουίσκυ, η μαύρη τρύπα, μια πρόσκληση στο Δουβλίνο από τον Ίαν, το τρένο που τρέχω να προλάβω το πρωί, το southpark, ο sandro perri, ο bill hicks, τα σταράκια μου, η κυψέλη, η διαπίστωση "ή θα συγκρουστείς ή θα φύγεις". και ένα τραγουδάκι.

Struggle

2011-09-24T02:32:00.001+03:00

Ε εντάξει. Σήμερα το βράδυ οι Tuxedomoon με έπεισαν. Θα φύγω.

(Ποιοι; Οι tuxedomoon).

Ο κόσμος είναι μπερδεμένος και ακατανόητος. Και είναι επίτηδες έτσι.Σκατά.
Δεν παλεύω άλλο να βρω τι καλό έχει εδώ. Το αποφάσισα.

Searching for offers...Searching for offers...Searching for offers...Searching for offers...Searching for offers...Searching for offers...

Searching.

Il faut être l'etrangere moi.

Χάσαμε.

2011-07-10T17:14:00.001+03:00

Και σου έχω πει. Μην δείχνεις τον ενθουσιασμό σου.
Δεν πα να τον νιώθεις. Μην τον δείχνεις.

Μια που το θυμήθηκα

2011-06-09T23:42:00.002+03:00

TA 11 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
της Αναστασίας Μουμτζάκη

Το συγκεκριμένο αφιέρωμα αν και μακάβριο νομίζω είναι η χαρά του γραφιά. Γιατί νομιμοποιείται να καταθέσει όλες τις μουσικές που τον έκαναν να συγκινηθεί τόσο ώστε να στοιχειοθετούν το soundtrack του φινάλε του. Καθαρά εγωκεντρική θεώρηση της μουσικής, και άρα ιδιαιτέρως διασκεδαστική.
Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα τραγούδια που με σημάδεψαν και πρόκειται για μια καθαρά προσωπική υπόθεση, δεν ξέρω για να είμαι ειλικρινής σε τι θα σε ωφελήσει αναγνώστη, αλλά σίγουρα θα είναι κάτι που έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα και μάλλον καθαρά εγκυκλοπαιδική σημασία για εσένα.
Η λίστα αυτή περιλαμβάνει μια επιλογή από τις μουσικές που με άφησαν άφωνη, που με έκαναν να κλάψω, να ευχαριστηθώ, να τραγουδήσω δυνατά ή να νοσταλγήσω πολύ, κατά κύριο λόγο κάτι που συνεχίζω να πιστεύω ότι κατά βάση δεν υπάρχει. Επίσης είναι σε μερικές περιπτώσεις η μουσική υπόκρουση μερικών σημαντικών στιγμών που δεν πρέπει να λείπουν από το αποχαιρετιστήριο track list.

- New York Rock & Roll Ensemble / Manos Hadjidakis "Dance of the Dogs"
Όταν πέθανε η χορογράφος Ζουζού Νικολούδη έβαλαν στην κηδεία της (την απαλλαγμένη από οτιδήποτε θρησκευτικό και τελετουργικό κηδεία) την μουσική του Χατζιδάκι για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, μουσική πάνω στην οποία είχε χορογραφήσει η ίδια για την μυθική εκείνη παράσταση του Κουν. Εγώ δεν έχω χορογραφήσει τίποτε απολύτως επί τούτου, αλλά το ροκ αυτό εμβατήριο θεωρώ πως θέλω να ακούγεται την ώρα που θα με μεταφέρουν προς ταφή. Θυμίζω ότι προτιμάται η εκτέλεση του 1969, και όχι η άλλη με τους στίχους του Γκάτσου στους Αντικατοπτρισμούς του 1993, καθότι αυτή είναι και η πρωτότυπη.

- Godspeed you black Emperor "Broken Windows Locks of Love Part iii"
Ένας από τους πιο ωραίους ύμνους τους και η αφορμή για το κλάμα που έριξα στη πρώτη συναυλία τους που είδα στη Θεσσαλονίκη, τότε που συγκινούμουν πολύ από τις μινόρε λούπες. Κάπου είχα ακούσει ότι το τραγούδι αυτό λεει "περισσότερα από όσα όλες οι μολότοφ μιας πορείας αναρχικών και όσα ένα ντοκιμαντέρ για τους άστεγους της Νέας Υόρκης". Γι' αυτό πρέπει να παιχτεί οπωσδήποτε με την ευκαιρία, για όσα δεν πρόλαβα να κάνω εν ζωή.

- The Beatles "Long Long Long"
Όταν ήμουν μικρή, πριν πάω σχολείο, η αδελφή μου περνούσε την φάση της απόλυτης beatlemania. Εγώ δεν ήξερα ακόμη ότι υπάρχουν και άλλα γκρουπ. Το σίγουρο είναι ότι εκείνη την τρυφερή περίοδο έμαθα πολλά άλμπουμ τους απ' έξω, ενώ μετά από χρόνια κατάλαβα ότι οι Beatles είναι το πιο σημαντικό συγκρότημα ever, όπως παραδεχόταν και ο Χατζιδάκις που αναφέραμε πιο πάνω. Το συγκεκριμένο κομμάτι, από το "White Album", κόλλησε όμως περισσότερο από όλα στο μυαλό μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι το αρτιότερό τους τεχνικά ή καλλιτεχνικά, αλλά πώς γίνεται και είναι το αγαπημένο μου; Να και μια αναφορά στον άβυσσο της ψυχής της μακαρίτισσας.

- Tuxedomoon "Jinx"
Υπάρχει κι άλλη μουσική λοιπόν. Το κομμάτι περιείχε δανεισμένη κασέτα χιλιοπαιγμένη στο πρώτο μου κασετόφωνο. Τότε μου φαινόταν κομμάτι περίεργο ακόμη και δυσάρεστο σαν σύνθεση. Λίγα χρόνια αργότερα λάτρεψα τον ακατανόητο μελοδραματισμό του, την μεσαιωνική του δωρικότητα και την επιμονή του να ξετρυπώσει από μέσα μου συναισθήματα που φοβάμαι. Έτσι μου έδειξε το δρόμο προς την αληθινά έξυπνη σκοτεινή μουσική. Συνόδεψε δε μοναχικά φοιτητικά βράδια στο ακατάστατο φοιτητικό δωμάτιό μου σε κεντρικό μικρό δρόμο της Θεσσαλονίκης, τότε που προσπαθούσα να καταλάβω τι φταιει ακριβώς, ξέρεις τώρα.

- Radiohead "Lucky"
Οι Radiohead θέλω οπωσδήποτε να τραγουδήσουν στον δρόμο για την τελευταία μου κατοικία. Και θέλω να πουν:
"I'm on a roll, I'm on a roll this time
I feel my luck could change...

Pull me out of the air crash
Pull me out of the lake,

'cause i'm your superhero

we are standing on the edge...
The head of state has called for me by name but I don't have time for him.
It's gonna be a glorious day

I feel my luck could change".

- Cowboy junkies "Blue Moon Revisited (Song For Elvis)"
Σε διακοπές με την Έλσα, που είναι παρούσα όλα τα χρόνια, όλες τις μέρες και τις περισσότερες ώρες της ζωής μου, ακούσαμε ένα καλοκαίρι αυτό στη διαπασών σε μια παραλία του Μαρμαρά, την ώρα που είναι πιο όμορφη από όλες τις ώρες η θάλασσα, δηλαδή το εικοσάλεπτο που η ατμόσφαιρα από μοβ πάει να γίνει νύχτα. Μετά βουτήξαμε. Έγινε το τραγούδι μας.

- Jonathan Richman "That summer feeling"
Η Κατερίνα και εγώ στις Βρυξέλλες πίνοντας κόκκινο κρασί σε ένα ζεστό σαλόνι με ένα λευκό τζάκι αναμμένο και κόκκινες μοβ κουρτίνες ενώ έξω φυσάει, τον Μάρτιο του 2005. Είχαμε πει τα πάντα για μας τους προηγούμενους μήνες και ήμασταν ήσυχες και ευτυχισμένες που η ζωή τα έφερε έτσι.

- Aphex Twin "Fingerbib"
Το τρυφερότερο αποτέλεσμα ηλεκτρονικού ήχου που έχω ακούσει εγώ και η πρώτη φορά που αυτή η ιδέα πραγματικά με στοίχειωσε. Μου θυμίζει και τις σκιές στον τοίχο του σπιτιού του Simone τα βράδια πριν κοιμηθούμε.

- Cat Power "Werewolf"
Μόνο γιατί τον φίλησα για πρώτη φορά με αυτήν την υπόκρουση και γιατί χωρίς να το ξέρω, ήταν η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας που δεν σταματάει με τίποτα.

- Mogwai "2 Rights Make 1 Wrong"
Τον Απρίλιο του 2001, ο Γιώργος, η Μάρθα και εγώ ταξιδέψαμε στο άγνωστο (στη βόρεια Ιταλία), χαθήκαμε στο δάσος, βρεθήκαμε άστεγοι να κοιμόμαστε σε σταθμούς τρένου, ξενυχτήσαμε σε ύποπτα καφε-εστιατόρια της ιταλικής εθνικής οδού και καταναλώσαμε και την τελευταία μας λιρέτα για τα εισιτήρια, μόνο και μόνο για να καταφέρουμε ακούσουμε αυτό το συγκρότημα στο χωριό Nonantola κοντά στην πόλη Modena. Ένα χρόνο μετά ήρθαν να παίξουν και στην Ελλάδα. Οι Mogwai, όσο και αν τους έχουμε ξεπεράσει πια, μου είχαν τραγουδήσει τη μελαγχολία των 17-something με τελείως πρωτόγνωρο τρόπο, και εξαιτίας τέτοιων συναισθημάτων τους χρωστάω μια θέση στο tracklist που κλείνει τη σύντομη ζωή μου.

- Stone Roses "I wanna be adored"
Σκαρφαλωμένη στη μπάρα θέλω να πω κάτι αλλά με δυο στίχους τα έχω φωνάξει δυνατά όλα:
"I don't have to sell my soul. He's already in me.
I don't need to sell my soul. He's already in me.
I wanna be adored
I wanna
I wanna
I wanna be adored
I wanna
I wanna
I gotta be adored"
Tribute για τις φορές που μέθυσα. Και κλείσιμο της σεμνής τελετής.

12/6/2006

http://www.mic.gr/team.asp?id=29638

Το πρόβλημα είναι οι λέξεις

2011-03-27T14:49:00.005+03:00

διότι μερικές φορές μπορεί να σου φανούν απερίγραπτα μαγικά κάποια πράγματα, όπως : η ταμπέλα "Μοναστήριον" στον σταθμό του ηλεκτρικού πηγαίνοντας προς Φάληρο. τα ανθάκια της νεραντζιάς που μοσχοβολάνε σε ένα πεζοδρόμιο του Κορυδαλλού. μια παλιά πεζογέφυρα την ώρα που από πίσω πέφτει ο ήλιος και σε τυφλώνει διακριτικά. ένα τραγούδι της λιλιπούπολης που έρχεται από ένα μπαλκόνι της Κυψέλης ενώ περνάς τυχαία απ'έξω. τα βήματά σου που διασχίζουν την πλατεία Κοτζιά πηγαίνοντας να συναντήσεις έναν φίλο. μια κυριακή πρωί που τα πράγματα πάνε καλά. και κάτι τέτοια τέλος πάντων.

Εγώ στη θάλασσα έλεγα να πάω αλλά

2010-08-22T05:29:00.002+03:00

θα πάμε εκεί που θα μας πάει. Ας μας πάει όπου θέλει. Μαζί και εμείς. Πιο καλά έτσι.

You'd Be So NIce To Come Home To
ΑνÎβηκε απÏ� AMALTEO. - ΔεÎ¯τε περισσÏ�τερα μουσικÎ¬ video, σε HD!

Resolutions 2010-2011 (γιατί το '10 μας βγήκε πατάτα-μέχρι στιγμής)

2010-07-06T01:25:00.004+03:00

1.Να αλλάξουμε τα μαλλιά μας

2.Να μην αρρωστήσουμε

3.Να κολλήσουμε με τρεις δίσκους

4.Να βρούμε κι άλλο στέκι

5.Να γνωρίουμε τον Peter Nalitch

6.Να χωρίσουμε δυο φορές

7.Να τα φτιάξουμε τρεις

8.Να μην παντρευτούμε

9.Να κάνουμε το δικό μας project

10.Να μην πιστέψουμε σε τίποτα

11.Να εκδικηθούμε

(ευχαριστώ σοφία)

Α ρε Ρέα

2010-06-26T14:46:00.002+03:00

Διάβασα σε ένα σχετικό ιατρικό μπλογκ :

ΑΝ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ…
…να θυμώσεις, πρέπει,
αλλά να μην εξαντλήσεις τον θυμό στο ασήμαντο…
δώσ’ του φτερά να μετουσιωθεί σε κάτι παραπάνω,
σε επιστήμη, τέχνη,
αγάπη, ότι σου είναι δυνατόν…
Ρέα Γαλανάκη

Α ρε ρέα.

Βάρα

2010-06-21T23:06:00.002+03:00

Κακόγουστα αστεία. Όλα θα πάνε καλά. Αυτό είναι όλο.

Speedrunner IV

2010-05-30T20:01:00.013+03:00

Ο Σ. είχε ακούσε αυτό το κομμάτι παλιά στον ενλευκώ ενώ οδηγούσε. Το ξαναθυμήθηκε μερικές ημέρες πριν φύγει, που είχαμε καλέσει κόσμο σπίτι και ήμασταν σε καλοκαιρινό μουντ. Μετά ανακαλύψαμε ότι αυτοί είναι μάλιστα από την Γκάνα και έτσι μνημονεύσαμε και τον Κ. Τέλος πάντων, ο Σ. έφυγε σήμερα και μου άφησε ένα μήνυμα στον καθρέφτη και μια φωτογραφία που χαμογελάει. Και ένα cd. Πίνω τσάι και δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Επιλογές, αποφάσεις, ρεζολούσιονς, εντυπώσεις, βεβαιότητες, αλλαγές πορείας, αλλαγές καριέρας, η φανταστική πραγματικότητα που έχεις προβλέψει, όλα πάντα ισοπεδώνονται καταπληκτικά από την πραγματική πραγματικότητα. Τελικά γίνεται ό,τι θέλει και νιώθεις χαζός. Από πού μου προέκυψαν εμένα όλα αυτά; Μιλάω με την Ε: Η Νέα Υόρκη είναι λοιπόν και αυτή κάτι τέτοιο, ένα μέρος απολύτως φανταστικό που παρόλ'αυτά το ήξερες ήδη. Αμφίβολα αποφθέυγματα λευκωμάτων όπως ότι τα σημαντικά πράγματα είναι τα πιο απλά, εκεί καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοούν. Είναι ας πούμε ένα μέρος που σε εκπλήσσει με την οικειότητά του, που σου δίνει την αίσθηση ότι έχεις γεννηθεί εκεί και ότι αν προσπαθήσεις λίγο θα τα καταφέρεις. Και ότι αν θέλεις να το κάνεις, καλό είναι να το κάνεις εκεί. Αν πάλι δεν θέλεις, υπάρχουν πάντα τα απερίγραπτα κοκτέιλ του Dutch Kills που αποδεικνύουν χωρίς τυμπανοκρουσίες τι ωραίο και πόσο φυσικό είναι να ζεις απλά, όμορφα και να κοιμάσαι μετά ευχαριστημένος. Α, κάνουν μόνο 10 δολάρια.

Πάλι μπλε;

2010-03-26T14:03:00.001+02:00

Το γεγονός ότι τα τρόλει τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι γεμάτα από κόσμο και βρίσκεται ο ένας είναι πανω στον άλλο κυριολεκτικά, και ότι πλέον έχω συνηθίσει στην ιδέα ότι ο πακιστανός που βρίσκεται ακριβώς από πίσω μου από στιγμή σε στιγμή θα με χουφτώσει δεν έχει να κάνει με την εκνευριστική αστική αθηναική γαμημένη καθημερινότητα αλλά είναι φίλες και φίλοι ένα σημείο των καιρών. Και να φανταστείς παλιά όταν το τρένο έμπαινε Αθήνα καρδιοχτυπούσα από λαχτάρα.
Από την άλλη, πολλοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, που φτιάχνουν ωραία πράγματα και εσύ τα βλέπεις και λες, αχ τι ωραία, τι καλοί και δημιουργικοί άνθρωποι, πόσο μου ανοίγουν το μυαλό και πόσο ωραίος είναι ο εσωτερικός τους κόσμος, δεν καταλαβαίνουν ότι δεν γράφει πουθενά στο μάνιουαλ ότι το το να είσαι δημιουργικός αποτελεί αυτόματα ελαφρυντικό για να είσαι και νάρκισσος, ενώ συχνά σου βάζουν και τρικλοποδιές χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος, απλά επειδή ξύπνησαν στραβά. Δεν πειράζει όμως σου λέει, διότι εκείνοι είναι σκηνοθέτες, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, που φτιάχνουν ωραία πράγματα και εσύ τα βλέπεις και λες, αχ τι ωραία, τι καλοί και δημιουργικοί άνθρωποι. Το μεγαλύτερο όμως στοίχημα είναι να είσαι άνθρωπος. Εξάλλου η διασημότητα είναι ένα κάτι που για να το αποκτήσεις πρέπει να δώσεις τα πάντα χωρίς να αξίζει τίποτα.
Ο σ. λέει ότι το μόνο που μένει πια είναι να πάμε σε ένα χωριό. Αλλά και εκεί έχει τηλεόραση, οπότε υπάρχουν άνθρωποι αποβλακωμένοι ΚΑΙ εκεί.
Ο β. λέει ότι οι άνθρωποι συνήθως βλάπτουν ο ένας τον άλλο, αλλά η μία φορά που θα κάνουν κάτι όμορφο αξίζει τον κόπο.
Ο κ. λέει ότι έτσι είναι και απλά τέικ ιτ ορ λιβ ιτ. Αλλά άρχισε και αυτός να βγάζει εξανθήματα από το άγχος.
Η α. λέει να πάω να κάνω σαματά.

Βαρέθηκα.

Πύραις τοστ;

2009-10-01T23:12:00.006+03:00

Λοιπόν πριν μερικές μέρες με έριξε στο κρεβάτι (ουάου) ένας φοβερός και τρομερός πυρετός. Έκαιγα ολάκερη και τσουρουφλιζόμανε και έπιασα και σαραντάρια σε κάτι φάσεις, νόμιζα ότι ήμουν σε κόμμα -ίσως όμως αυτό να έγινε επειδή έχουμε Εκλογές. Ακαλό.

(Σκέφτηκα και άλλα λογοπαίγνια σχετικά με τον πυρετό και τις εκλογές, ο "προεκλογικός πυρετός" ήτανε ένα από αυτά, "ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες στο προεκλογικό σκηνικό" ήταν ένα άλλο- λιγότερο επιτυχημένο βέβαια από το ένα, το μοναδικό, το "είμαι σε κόμμα").

Νωρίτερα είχα ψάξει στο διαδίκτυο για ένα αναλυτικό πρόγραμμα των κομμάτων που μας προτείνουν να τα ψηφίσουμε, έτσι για να ενημερωθώ βρε αδελφέ, περιμένοντας να βρω τουλάχιστον κάποιο document σε word με συγκεκιρμένες ιδέες και προτάσεις και σχέδια και αριθμοί και στοιχεία και τέτοια (χα χα χα - ναι ναι ξέρω), δηλαδή ένα ολοκληρωμένο, σοβαρό, έστω και βαρετό σχεδιασμό τουλάχιστον 30 σελίδων βρε παιδάκι μου.

Δεν βρήκα τίποτα ανάλογο και το πιο μεγάλο κείμενο που πέτυχα ήταν ένα πράγμα βία 200 λέξεις στην ιστοσελίδα του πασόκ με το πλάνο για τις πρώτες εκατό μέρες του γιωργάκη στην εξουσία, το οποίο μάλιστα θύμιζε και κακή διαφημιστική καταχώρηση.

Ακαλό.

Βάρα λοιπόν:

Μαι νέιμ ιζ Ντιμπέϊτογλου. Σούλα Ντιμπέϊτογλου.

2009-09-21T20:38:00.006+03:00

Για μια ακόμη φορά απολαύσαμε τσι δημοσιογράφι και τσι πολιτικί άντρες να συνομιλούν επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ατάκες. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι έχει γίνει βαρετός πλέον στο μάτι ο τρόπος με τον οποίο οφθαλμοφανώς έχουν αποστηθίσει κινήσεις χεριού, μαθητεύσει σε σήκωμα φρυδιού, στομφώδεις παύσεις και πασέ φράσεις. Τουλάχιστον να είχαμε λίγο θέαμα βρε αδελφέ, μια πρωτοτυπία, να κάνουν μια έκπληξη και να τους πιάσει μια κρίση ειλικρίνιας, ένα κάτι. Διότι αλλιώς είναι βαρετό. Απορώς πώς δεν βαριούνται και οι ίδιοι να λένε τόσες παπαριές. Τουλάχιστον να χρησιμοποιούσαν καινούριες λέξεις. Αφού βλέπεις, εμπνέονται καμιά φορά οι επικοινωνιακοί τους σύμβουλοι μια ατάκα, ένα αστειάκι και αμέσως γίνεται πρώτο θέμα και κάρτα στο δελτίο, π.χ. οι ράφτες και τα "υπουργικά κουστούμια" και άλλα τέτοια εύγλωττα. Αλλά ό,τι και να κάνεις δεν σώζεται με τίποτα. Μπόοοορινγκ....

Τέλος πάντων, the head of state has called for me, by name, but I don't have time for him στο 01:45, εντάξει;

Ειν'ολα γκει (που λέει και το τραγούδι)

2009-07-21T02:55:00.002+03:00

Ο Γιώργος και η Σοφία που τους αγαπώ και που διαβάζουν πολλά μπλογκ και μορφώνονται για το χάιπ περισσότερο από μένα (οχι το βιντεάκι δεν έχει καμία σχέση) μου είπαν να κάνω κανα ποστ γιατί λέει είναι ωραία αν και δεν το πολυπιστεύω και έτσι κι εγώ λίγο πριν τα γενέθλιά μου (μπλα μπλα ευχαριστώ ναι ναι και του χρόνου) είπα να τους αφιερώσω το παρακάτω κομμάτι με το οποίο έχω κολλήσει και μπορεί να έχει πολλαπλές αναγνώσεις για τα εφαλτήρια αλλά και τα εμπόδια στη ζωή μας και επίσης έχει μέσα και δύο πολύ ωραίους άντρες για ξεκάρφωμα (καλέ τον Βανσάν και τον Κλούνι λέω) και είναι και από ταινιάρα (είμαι μια ολίγον μέινστριμ ψευτοκουλτουρέ αυτό είμαι Σοφία). Επίσης να το αφιερώσω στη Δέσποινα για το καλό, στον Σπύρο και την Κοσμοτέ την οποία και έχω πλουτίσει εξαιτίας του (εντάξει το αναλύσαμε φτάνει τώρα) και τέλος στην Ναταλία που δεν ήταν απλά νύφη, μια θεά ήταν, σαν κούκλα από πορσελάνη (με την καλή έννοια). Γελάσαμε κλάψαμε το ευχαριστηθήκαμε, ουφ τι άλλο θέλει ο άνθρωπος (σας το πα, το βιντεάκι είναι εντελώς άσχετο).

Δύσκολοι καιροί

2009-06-22T21:29:00.002+03:00

Περπατώντας μπορστά από το Πεδίον (με νι) του Άρεως και πηγαίνοντας προς το σπίτι σκεφτόμουν ότι για κάποια πράγματα δεν υπάχει αγγλικό τραγούδι.

Πουτ&%$#@ κενονία

Χωρίς τίτλο.

2009-05-12T12:22:00.003+03:00

Και μετά ήρθαν οι μέλισσες.

α.

Στη Σόφια αδελφές μου, στη Σόφια.

2009-03-19T01:53:00.006+02:00

Βάζω το βιλγάρικο λιπγκλός το φουξ και τραγουδώ και παλι μετά από πολύ καιρό μάι φριεντς, μετά από πολύ πολύ καιρό ξανά τα παρακάτω:

If I was young, I'd flee this town
I'd bury my dreams underground
As did I, we drink to die, we drink tonight

Far from home, elephant gun
Let's take them down one by one
We'll lay it down, it's not been found, it's not around

Let the seasons begin - it rolls right on
Let the seasons begin - take the big king down

And it rips through the silence of our camp at night
And it rips through the night

And it rips through the silence, all that is left is all that i hide

α.

Χαρούλη; εσύ πού ήσουν παιδί μου;

2009-03-09T02:00:00.006+02:00

Χτες πήγα στο κίνκι όπου είχε αυτό το ωραίο φεστιβαλάκι αφιερωμένο σε γκρουπάκια από αθήνα και θεσσαλονίκη με τον εύστοχο τίτλο 501-502 που είναι αυτές οι λουξ αμαξοστοιχίες με τιμές καρβουνιάρη που πάνε την διαδρομή από εδώ εκεί.

Και άκουσα τους γκόρσκι που μου θύμισαν την ζωτική νεανική μας ανάγκη να εισπράξουμε ευχαρίστηση από επίμονες εκστατικές κινηματογραφικές μουσικές ενίοτε με ξεσπάσματα και σχεδόν πάντα με μελαγχολία, σαν να μιλάμε χωρίς μέτρο και χωρίς ειρμό σε αληθινούς φίλους για αυτά που μας πονάνε ή αυτά που απλά βαριόμαστε.

Ή κάπως έτσι.

Οι γκόρσκι είναι υπέροχοι by the way. Υπέροχοι.

Συνάντησα πολλούς φίλους εκεί και γυρνώντας σπίτι χαμογελούσα.

α.

"Μα καλά, πάλι βίντεο βρε κορίτσι μου;" "Ναι, ναι πάλι βίντεο. Μούζικα, μούζικα."

2009-03-06T00:20:00.004+02:00

Συγνώμη που εσχάτως ανεβάζω μόνο βιντέκια αλλά από τη μία σιγά μην σε πείραξε και από την άλλη αυτοί οι Fleet Foxes... Αχ, αυτοί οι Fleet Foxes...

α.

Ντιπρέσιον...ουφ...

2009-02-27T18:10:00.000+02:00

α.

Νονάντολα τη λέγανε νομίζω.

2009-02-23T22:15:00.018+02:00

Είχαμε λατρέψει τους Mogwai (αυτούς που προχτες έπαιξαν στο Γκαγκάριν) όταν είχαν πρωτοβγεί, λες και είχαμε ανακαλύψει το πιο μαγικό μουσικό καταπραϋντικό της ψυχής μας, και έτσι όταν εκείνο το πρωινό πίνοντας εσπρέσσο μέσα στα μάυρα εφηβικά ρούχα μου διάβασα στην ΛαΡεπούμπλικα ότι έρχονται για συναυλία στην Νονάντολα, ένα μικρό ασήμαντο χωριό κοντά στη Μπολόνια, πήρα αμέσως τηλέφωνο το Γκόργκο και τη Μάρθα.

Μέσα σε μια βδομάδα είχαμε κανονίσει τα πάντα. Τα παιδιά θα έρχονταν από την Θεσσαλονίκη με πλοίο και μετά λεωφορείο μέχρι τη Μπολόνια, εγω θα πήγαινα εκεί από την προηγουμένη και θα έβρισκα πού να μείνουμε. Δωμάτιο όμως στη Μπολόνια δεν βρήκα, και καταλήξαμε να κοιμηθούμε σε ένα μυστήριο ξενώνα όπου μας πήγε ενας ταξιτζής που μας λυπήθηκε, ο οποίος ξενώνας βρισκόταν μέσα σε ένα δάσος (πώς το λέγανε εκείνο το μέρος ούτε που θυμάμαι, μόνο θυμάμαι ότι έμεναν 10 ανθρώποι το πολύ εκεί γύρω, ότι βλέπαμε κάτι σκοτεινά έλατα από το παράθυρο, ότι πήραμε έναν παλιό καρβουνιάρη το άλλο πρωί για να φτάσουμε Νονάντολα από νωρίς και να περιμένουμε την ώρα της συναυλίας και τέλος θυμάμαι ότι δεν είχε καλό σήμα και δεν μπορούσα να ακούσω το Σιμόνε).

Το επόμενο βράδυ, μετά τη συναυλία, μείναμε μέχρι αργά σε ένα ρεστοράν του δρόμου τύπου Λεβέντης στη Λαμία, πίναμε μπύρες και ο Γκόργκο ζωγράφιζε στις χαρτοπετσέτες εμάς να παρακολουθούμε το γκρουπ και μετά μας έδιωξαν κατά τις 2 και περιμέναμε έξω από το σταθμό της Μόδενα μέχρι τις 5 για να πάρουμε το πρώτο τρένο για Ρώμη.

Μετά ο Γκόργκο έβαλε στην εκπομπή του ένα κομμάτι του Σιμόνε που το είπε Mars Purple Clay.

Και αυτοί ήταν οι Mogwai.
Γκαγκάριν δεν πήγα.

α.

Birdy Nam Nam

2009-02-20T03:00:00.006+02:00

#1

#2

Σήμερα έφαγα ένα πολύ ωραίο προφιτερόλ.

α.

Where is my mind

2009-02-09T13:14:00.002+02:00

Χτες καθώς πήγαινα προς τον Αγγελή πέρασα μπροστά από ένα ζαχαροπλαστείο και είδα έναν τύπο με πατερίτσες που δεν μπορούσε να περπατήσει γιατί και τα δυο του πόδια ήταν στραβά ή κάτι τέτοιο να προσπαθεί να μπεί μέσα να πάρει μια πάστα, αλλά επειδή έμοιαζε και λίγο με τζάνκι, μπορεί και να ήταν, τον έδιωξαν διότι πιθανόν οι άνθρωποι τον πέρασαν για ζητιάνο.

Ζηλέυω τους ανθρώπους που τα έχουν τακτοποιήσει όλα όμορφα και ωραία στη ζωή τους και τα βράδεια βλέπουν σειρές στην τηλεόραση και μετά κοιμούνται αμέσως σαν πουλάκια.
Μπορεί κιόλας να είμαι υπερβολική.

α.

Αλλη φορά θύμισέ μου να γράψω όλα αυτά που είναι η Νέα Υόρκη.

2009-02-03T19:54:00.004+02:00

Το Μπλε το Φεγγάρι και το Γυάλινο το Θέατρο

2009-02-01T17:50:00.007+02:00

Η ώρα της ημέρας που μου αρέσει πιο πολύ είναι τότε που αρχίζει να σκοτεινιάζει αλλά δεν έχει γίνει ακόμη τελείως σκοτεινά. Το δεκάλεπτο μέχρι να γίνει πίσσα νύχτα, που είναι ακόμη λίγο σκούρο μπλε, εκείνο. Κάποτε ήμασταν με την Έλσα σε μια παραλία εκείνη την ώρα και κάναμε το ωραιότερο μπάνιο του κόσμου με μουσική επένδυση το Blue Moon από τους Cowboy Junkies να έρχεται στη διαπασών από το αυτοκίνητο μέχρι τα βαθειά, που το έκανε να νομίζουμε ότι είμαστε νεραϊδούλες του Ντίσνεϊ και σίγουρα να το θυμόμαστε ακόμη σαν μια ισχυρή μεταξύ μας συνωμοσία εκείνο εκεί το δεκάλεπτο λίγο πριν γίνει πίσσα νύχτα.

Και τα τραγούδια του Φοίβου στο Γυάλινο προχτές, εκτός από την ανακάλυψη του φοιβό-κοσμου που ιδέα δεν είχα ότι υπήρχε τόσο γλυκός και τρυφερός και αληθινός πιο πριν, μου θύμισαν όλα αυτά, σαν τις ταινίες που θυμάσαι αναμνήσεις από τη μαμά σου να σου παίρνει παγωτό και τέτοια και το πλάνο να είναι θολό. Μόνο που εμένα, μου θύμισε εμένα, όπως ήμουν πριν γίνω έτσι που έγινα (τί είπες πάλι...).

α.

Κομφούζιο

2009-01-30T00:18:00.007+02:00

Το Κομφούζιο ήταν η αγαπημένη μανία μετά το σχολείο κάθε Παρασκευή. Μετά έπαιρνα το δρόμο και πήγαινα στην Έλσα. Ακολουθούσε συνάντηση με άλλες φίλες που τελείωναν κάπου εκείνη την ώρα το φροντιστήριο, στη συνέχεια πιθανή στάση στα Γκούντις και μετά μάζωξη σε σπίτι. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη, χωρίς βέβαια να κάνουμε κάτι το εξωφρενικά διασκεδαστικό. ή μήπως κάναμε;

Αλλά άλλο ήθελα να πω. Το φοβερό ήταν ότι αυτοί οι Κανάκηδες Καλυβάτσηδες κτλ ήταν μόλις που πρωτοάρχιζαν να κάνουν τηλεόραση, με τον Παραρά, το Βακάρο και όλους εκείνους τους θεσσαλονικείς και εμείς ήμασταν πιστά σκυλάκια τους. Μέχρι και στο στούντιο στην ερτ3 είχαμε πάει να τους δούμε μία από τις Παρασκευές που είχαν και κόσμο στο λάιβ τους. Μάλιστα θυμάμαι και την πρώτη εκπομπή του Κομφούζιο: 4 Απριλίου 1994. Το είχε ανακοινώσει ο Κανάκης στο ραδιόφωνο, όταν έκανε εκείνες τις φανταστικές μουσικές εκπομπές στον αντέννα. Τόσο πορωμένη ήμουν. Εμ πάσει περιπτώσει, άλλο ήθελα να πω. Μετά από τότε, αν και έγιναν δημοφιλείς, κανείς τους δεν έχει φτάσει να κάνει τίποτε περισσότερο ξεκαρδιστικό από εκείνες τις εκπομπές του 1994 και εντεύθεν. Γνώμη μου.

Και τέλος, ναι, ω ναι. Αγαπώ τον Καλυβάτση. Ας πούμε κοίτα τι κάνει εδώ (δεν είναι από την εποχή ερτ3, αλλά είναι απίστευτος-μα καλά γιατί στο γιου τιουμπ δεν έχει κι άλλα από την πρώτη εκείνηνε την περίοδόνε; ε;).
Απλά κοίτα.

α.

Ανγκουλέμ 2004

2009-01-28T17:41:00.023+02:00

Αρχίζει άυριο το (36ο) Φεστιβαλ Κόμιξ της Αγκουλέμ, όπως γράφει και στο εξώφυλλο το σημερινό 9 της ελευθεροτυπίας.
Είναι το σπουδαιότερο φεστιβάλ κόμιξ στην Ευρώπη και γίνεται μια φορά το χρόνο.
Εγώ είχα πάει το 2004.
Αυτό που θυμάμαι ακόμα είναι μια πόλη μεταμορφωμένη σε λούνα παρκ των κόμιξ.
Ένα λεωφορειάκι, π.χ., ζωγραφισμένο από κομίστες σε παραλάμβανε μόλις έβγαινες από το σταθμό του τρένου και σε πήγαινε τζάμπα από τη μία έκθεση στην άλλη, όλα τα δημόσια κτίρια φιλοξενούσαν ιβέντ και παρουσιάσεις, μέχρι και ο καθεδρικός ναός της Ανγκουλέμ είχε μέσα έκθεση κόμιξ(δεν θυμάμαι ποιου συγκεκριμένα, πέρασαν και τα χρόνια γιόκα μου).
Επίσης αυτό που θυμάμαι είναι ότι σκεφτόμουν πόσο μακρινό μου φάνηκε όλο αυτό από την ελληνική πραγματικότητα. Η Ανγκουλέμ για τη Γαλλία είναι κάτι σαν το Καρπενήσι για την Ελλάδα, μια μικρή σχετικώς άσημη επαρχιακή πόλη. Εκτός όμως από το γεγονός ότι είναι σαν υπαίθριο Μουσείο (το μεγαλύτερο κομμάτι της έχει παραμείνει ίδιο από το Μεσαίωνα), σκεφτείτε τι θα γινόταν εδώ αν πρότεινε κάποιος να γίνει Έκθεση για τον Εντικά μέσα στον οιοδήποτε "Αη Γιάννη"; παράδειγμα φέρω.
Μπάι δε γουέι, ο Εντικά είναι θεός.

Μπάι δε γουέι 2, γκρίνια γκρίνια αλλά αυτές τις μέρες είχε και το Φεστιβάλ της Βαβέλ στην Τεχνόπολη αλλά δεν πήγες, πήγες;

α.

Σήμερα ήταν χαζή μέρα.

2009-01-27T00:03:00.003+02:00

"δεχόμαστε να ζούμε με έναν τρόπο που μας διαφεύγει. συχνά χαζογελάμε εκεί που θα έπρεπε να εξεγειρόμαστε. ακόμη χειρότερα συχνά οι εξεγέρσεις μας είναι μισές οι αρνήσεις μας επιφανειακές και θορυβώδεις, σκέτη πόζα, ένα μείγμα σύγχισης και θεατρινισμού που καλύπτει το κενό και τη ματαιότητα της δίψας για μικροεξουσία" έγραφε σε μια παλιοφυλλάδα που βρήκα κάποτε.

α.

Εσμπγιορν Σβενσον

2009-01-25T23:48:00.008+02:00

O κύριος Esbjorn Svensson ήταν από τη Σουηδία.

Ήταν επίσης ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες τζαζ εν ζωή.

Πέθανε τον περασμένο Ιούνιο στα 44 κάνοντας σκούμπα ντάιβιγκ (άκου τώρα ατυχία).

Το Esbjorn Svensson Trio του απλά τα σπά.. έσπαγε.

(Και ο Θεός ανακάλυψε το διάλειμμα για καφέ:

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Aυτοσχεδιασμός για γερά νεύρα-ακατάλληλο για ευσυγκίνητους στις επίμονες λούπες. Εγώ δεν το αντέχω για πολύ.)

α.

Και δεν κάνεις ένα blog;

2009-01-25T19:25:00.003+02:00

Le Pastis De La Bourgeoisie τότε στο mic...

...Αυτά πριν 5 έτη περίπου.

Σήμερα;

Αυτό το blog γεννήθηκε για να είναι τίποτε άλλο πέρα από αυτό που λέει και η λέξη: ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο.

Καλωσορίσατε.

α.