Speedrunner IV

Ο Σ. είχε ακούσε αυτό το κομμάτι παλιά στον ενλευκώ ενώ οδηγούσε. Το ξαναθυμήθηκε μερικές ημέρες πριν φύγει, που είχαμε καλέσει κόσμο σπίτι και ήμασταν σε καλοκαιρινό μουντ. Μετά ανακαλύψαμε ότι αυτοί είναι μάλιστα από την Γκάνα και έτσι μνημονεύσαμε και τον Κ. Τέλος πάντων, ο Σ. έφυγε σήμερα και μου άφησε ένα μήνυμα στον καθρέφτη και μια φωτογραφία που χαμογελάει. Και ένα cd. Πίνω τσάι και δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Επιλογές, αποφάσεις, ρεζολούσιονς, εντυπώσεις, βεβαιότητες, αλλαγές πορείας, αλλαγές καριέρας, η φανταστική πραγματικότητα που έχεις προβλέψει, όλα πάντα ισοπεδώνονται καταπληκτικά από την πραγματική πραγματικότητα. Τελικά γίνεται ό,τι θέλει και νιώθεις χαζός. Από πού μου προέκυψαν εμένα όλα αυτά; Μιλάω με την Ε: Η Νέα Υόρκη είναι λοιπόν και αυτή κάτι τέτοιο, ένα μέρος απολύτως φανταστικό που παρόλ'αυτά το ήξερες ήδη. Αμφίβολα αποφθέυγματα λευκωμάτων όπως ότι τα σημαντικά πράγματα είναι τα πιο απλά, εκεί καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοούν. Είναι ας πούμε ένα μέρος που σε εκπλήσσει με την οικειότητά του, που σου δίνει την αίσθηση ότι έχεις γεννηθεί εκεί και ότι αν προσπαθήσεις λίγο θα τα καταφέρεις. Και ότι αν θέλεις να το κάνεις, καλό είναι να το κάνεις εκεί. Αν πάλι δεν θέλεις, υπάρχουν πάντα τα απερίγραπτα κοκτέιλ του Dutch Kills που αποδεικνύουν χωρίς τυμπανοκρουσίες τι ωραίο και πόσο φυσικό είναι να ζεις απλά, όμορφα και να κοιμάσαι μετά ευχαριστημένος. Α, κάνουν μόνο 10 δολάρια.

Πάλι μπλε;

Το γεγονός ότι τα τρόλει τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι γεμάτα από κόσμο και βρίσκεται ο ένας είναι πανω στον άλλο κυριολεκτικά, και ότι πλέον έχω συνηθίσει στην ιδέα ότι ο πακιστανός που βρίσκεται ακριβώς από πίσω μου από στιγμή σε στιγμή θα με χουφτώσει δεν έχει να κάνει με την εκνευριστική αστική αθηναική γαμημένη καθημερινότητα αλλά είναι φίλες και φίλοι ένα σημείο των καιρών. Και να φανταστείς παλιά όταν το τρένο έμπαινε Αθήνα καρδιοχτυπούσα από λαχτάρα.
Από την άλλη, πολλοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, που φτιάχνουν ωραία πράγματα και εσύ τα βλέπεις και λες, αχ τι ωραία, τι καλοί και δημιουργικοί άνθρωποι, πόσο μου ανοίγουν το μυαλό και πόσο ωραίος είναι ο εσωτερικός τους κόσμος, δεν καταλαβαίνουν ότι δεν γράφει πουθενά στο μάνιουαλ ότι το το να είσαι δημιουργικός αποτελεί αυτόματα ελαφρυντικό για να είσαι και νάρκισσος, ενώ συχνά σου βάζουν και τρικλοποδιές χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος, απλά επειδή ξύπνησαν στραβά. Δεν πειράζει όμως σου λέει, διότι εκείνοι είναι σκηνοθέτες, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, που φτιάχνουν ωραία πράγματα και εσύ τα βλέπεις και λες, αχ τι ωραία, τι καλοί και δημιουργικοί άνθρωποι. Το μεγαλύτερο όμως στοίχημα είναι να είσαι άνθρωπος. Εξάλλου η διασημότητα είναι ένα κάτι που για να το αποκτήσεις πρέπει να δώσεις τα πάντα χωρίς να αξίζει τίποτα.
Ο σ. λέει ότι το μόνο που μένει πια είναι να πάμε σε ένα χωριό. Αλλά και εκεί έχει τηλεόραση, οπότε υπάρχουν άνθρωποι αποβλακωμένοι ΚΑΙ εκεί.
Ο β. λέει ότι οι άνθρωποι συνήθως βλάπτουν ο ένας τον άλλο, αλλά η μία φορά που θα κάνουν κάτι όμορφο αξίζει τον κόπο.
Ο κ. λέει ότι έτσι είναι και απλά τέικ ιτ ορ λιβ ιτ. Αλλά άρχισε και αυτός να βγάζει εξανθήματα από το άγχος.
Η α. λέει να πάω να κάνω σαματά.

Βαρέθηκα.

Πύραις τοστ;

Λοιπόν πριν μερικές μέρες με έριξε στο κρεβάτι (ουάου) ένας φοβερός και τρομερός πυρετός. Έκαιγα ολάκερη και τσουρουφλιζόμανε και έπιασα και σαραντάρια σε κάτι φάσεις, νόμιζα ότι ήμουν σε κόμμα -ίσως όμως αυτό να έγινε επειδή έχουμε Εκλογές. Ακαλό.  

(Σκέφτηκα και άλλα λογοπαίγνια σχετικά με τον πυρετό και τις εκλογές, ο "προεκλογικός πυρετός" ήτανε ένα από αυτά, "ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες στο προεκλογικό σκηνικό" ήταν ένα άλλο- λιγότερο επιτυχημένο βέβαια από το ένα, το μοναδικό, το "είμαι σε κόμμα").  

Νωρίτερα είχα ψάξει στο διαδίκτυο για ένα αναλυτικό πρόγραμμα των κομμάτων που μας προτείνουν να τα ψηφίσουμε, έτσι για να ενημερωθώ βρε αδελφέ, περιμένοντας να βρω τουλάχιστον κάποιο document σε word με συγκεκιρμένες ιδέες και προτάσεις και σχέδια και αριθμοί και στοιχεία και τέτοια (χα χα χα - ναι ναι ξέρω), δηλαδή ένα ολοκληρωμένο, σοβαρό, έστω και βαρετό σχεδιασμό τουλάχιστον 30 σελίδων βρε παιδάκι μου. 

Δεν βρήκα τίποτα ανάλογο και το πιο μεγάλο κείμενο που πέτυχα ήταν ένα πράγμα βία 200 λέξεις στην ιστοσελίδα του πασόκ με το πλάνο για τις πρώτες εκατό μέρες του γιωργάκη στην εξουσία, το οποίο μάλιστα θύμιζε και κακή διαφημιστική καταχώρηση. 

Ακαλό.

Βάρα λοιπόν: 

Μαι νέιμ ιζ Ντιμπέϊτογλου. Σούλα Ντιμπέϊτογλου.

Για μια ακόμη φορά απολαύσαμε τσι δημοσιογράφι και τσι πολιτικί άντρες να συνομιλούν επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ατάκες. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι έχει γίνει βαρετός πλέον στο μάτι ο τρόπος με τον οποίο οφθαλμοφανώς έχουν αποστηθίσει κινήσεις χεριού, μαθητεύσει σε σήκωμα φρυδιού, στομφώδεις παύσεις και πασέ φράσεις. Τουλάχιστον να είχαμε λίγο θέαμα βρε αδελφέ, μια πρωτοτυπία, να κάνουν μια έκπληξη και να τους πιάσει μια κρίση ειλικρίνιας, ένα κάτι. Διότι αλλιώς είναι βαρετό. Απορώς πώς δεν βαριούνται και οι ίδιοι να λένε τόσες παπαριές. Τουλάχιστον να χρησιμοποιούσαν καινούριες λέξεις. Αφού βλέπεις, εμπνέονται καμιά φορά οι επικοινωνιακοί τους σύμβουλοι μια ατάκα, ένα αστειάκι και αμέσως γίνεται πρώτο θέμα και κάρτα στο δελτίο, π.χ. οι ράφτες και τα "υπουργικά κουστούμια" και άλλα τέτοια εύγλωττα. Αλλά ό,τι και να κάνεις δεν σώζεται με τίποτα. Μπόοοορινγκ....

Τέλος πάντων, the head of state has called for me, by name, but I don't have time for him στο 01:45, εντάξει;

Ειν'ολα γκει (που λέει και το τραγούδι)

Ο Γιώργος και η Σοφία που τους αγαπώ και που διαβάζουν πολλά μπλογκ και μορφώνονται για το χάιπ περισσότερο από μένα (οχι το βιντεάκι δεν έχει καμία σχέση) μου είπαν να κάνω κανα ποστ γιατί λέει είναι ωραία αν και δεν το πολυπιστεύω και έτσι κι εγώ λίγο πριν τα γενέθλιά μου (μπλα μπλα ευχαριστώ ναι ναι και του χρόνου) είπα να τους αφιερώσω το παρακάτω κομμάτι με το οποίο έχω κολλήσει και μπορεί να έχει πολλαπλές αναγνώσεις για τα εφαλτήρια αλλά και τα εμπόδια στη ζωή μας και επίσης έχει μέσα και δύο πολύ ωραίους άντρες για ξεκάρφωμα (καλέ τον Βανσάν και τον Κλούνι λέω) και είναι και από ταινιάρα (είμαι μια ολίγον μέινστριμ ψευτοκουλτουρέ αυτό είμαι Σοφία). Επίσης να το αφιερώσω στη Δέσποινα για το καλό, στον Σπύρο και την Κοσμοτέ την οποία και έχω πλουτίσει εξαιτίας του (εντάξει το αναλύσαμε φτάνει τώρα) και τέλος στην Ναταλία που δεν ήταν απλά νύφη, μια θεά ήταν, σαν κούκλα από πορσελάνη (με την καλή έννοια). Γελάσαμε κλάψαμε το ευχαριστηθήκαμε, ουφ τι άλλο θέλει ο άνθρωπος (σας το πα, το βιντεάκι είναι εντελώς άσχετο). 

Δύσκολοι καιροί

Περπατώντας μπορστά από το Πεδίον (με νι) του Άρεως και πηγαίνοντας προς το σπίτι σκεφτόμουν ότι για κάποια πράγματα δεν υπάχει αγγλικό τραγούδι.

Πουτ&%$#@ κενονία

Χωρίς τίτλο.

Και μετά ήρθαν οι μέλισσες.

α.