Στη Σόφια αδελφές μου, στη Σόφια.

Βάζω το βιλγάρικο λιπγκλός το φουξ και τραγουδώ και παλι μετά από πολύ καιρό μάι φριεντς, μετά από πολύ πολύ καιρό ξανά τα παρακάτω:

If I was young, I'd flee this town
I'd bury my dreams underground
As did I, we drink to die, we drink tonight

Far from home, elephant gun
Let's take them down one by one
We'll lay it down, it's not been found, it's not around

Let the seasons begin - it rolls right on
Let the seasons begin - take the big king down

And it rips through the silence of our camp at night
And it rips through the night

And it rips through the silence, all that is left is all that i hide

α. 

Χαρούλη; εσύ πού ήσουν παιδί μου;

Χτες πήγα στο κίνκι όπου είχε αυτό το ωραίο φεστιβαλάκι αφιερωμένο σε γκρουπάκια από αθήνα και θεσσαλονίκη με τον εύστοχο τίτλο 501-502 που είναι αυτές οι λουξ αμαξοστοιχίες με τιμές καρβουνιάρη που πάνε την διαδρομή από εδώ εκεί.

Και άκουσα τους γκόρσκι που μου θύμισαν την ζωτική νεανική μας ανάγκη να εισπράξουμε ευχαρίστηση από επίμονες εκστατικές κινηματογραφικές μουσικές ενίοτε με ξεσπάσματα και σχεδόν πάντα με μελαγχολία, σαν να μιλάμε χωρίς μέτρο και χωρίς ειρμό σε αληθινούς φίλους για αυτά που μας πονάνε ή αυτά που απλά βαριόμαστε.

Ή κάπως έτσι.

Οι γκόρσκι είναι υπέροχοι by the way. Υπέροχοι.

Συνάντησα πολλούς φίλους εκεί και γυρνώντας σπίτι χαμογελούσα.

α.

"Μα καλά, πάλι βίντεο βρε κορίτσι μου;" "Ναι, ναι πάλι βίντεο. Μούζικα, μούζικα."

Συγνώμη που εσχάτως ανεβάζω μόνο βιντέκια αλλά από τη μία σιγά μην σε πείραξε και από την άλλη αυτοί οι Fleet Foxes... Αχ, αυτοί οι Fleet Foxes...

α.

Ντιπρέσιον...ουφ...

α.

Νονάντολα τη λέγανε νομίζω.

Είχαμε λατρέψει τους Mogwai (αυτούς που προχτες έπαιξαν στο Γκαγκάριν) όταν είχαν πρωτοβγεί, λες και είχαμε ανακαλύψει το πιο μαγικό μουσικό καταπραϋντικό της ψυχής μας, και έτσι όταν εκείνο το πρωινό πίνοντας εσπρέσσο μέσα στα μάυρα εφηβικά ρούχα μου διάβασα στην ΛαΡεπούμπλικα ότι έρχονται για συναυλία στην Νονάντολα, ένα μικρό ασήμαντο χωριό κοντά στη Μπολόνια, πήρα αμέσως τηλέφωνο το Γκόργκο και τη Μάρθα.


Μέσα σε μια βδομάδα είχαμε κανονίσει τα πάντα. Τα παιδιά θα έρχονταν από την Θεσσαλονίκη με πλοίο και μετά λεωφορείο μέχρι τη Μπολόνια, εγω θα πήγαινα εκεί από την προηγουμένη και θα έβρισκα πού να μείνουμε. Δωμάτιο όμως στη Μπολόνια δεν βρήκα, και καταλήξαμε να κοιμηθούμε σε ένα μυστήριο ξενώνα όπου μας πήγε ενας ταξιτζής που μας λυπήθηκε, ο οποίος ξενώνας βρισκόταν μέσα σε ένα δάσος (πώς το λέγανε εκείνο το μέρος ούτε που θυμάμαι, μόνο θυμάμαι ότι έμεναν 10 ανθρώποι το πολύ εκεί γύρω, ότι βλέπαμε κάτι σκοτεινά έλατα από το παράθυρο, ότι πήραμε έναν παλιό καρβουνιάρη το άλλο πρωί για να φτάσουμε Νονάντολα από νωρίς και να περιμένουμε την ώρα της συναυλίας και τέλος θυμάμαι ότι δεν είχε καλό σήμα και δεν μπορούσα να ακούσω το Σιμόνε).

Το επόμενο βράδυ, μετά τη συναυλία, μείναμε μέχρι αργά σε ένα ρεστοράν του δρόμου τύπου Λεβέντης στη Λαμία, πίναμε μπύρες και ο Γκόργκο ζωγράφιζε στις χαρτοπετσέτες εμάς να παρακολουθούμε το γκρουπ και μετά μας έδιωξαν κατά τις 2 και περιμέναμε έξω από το σταθμό της Μόδενα μέχρι τις 5 για να πάρουμε το πρώτο τρένο για Ρώμη.

Μετά ο Γκόργκο έβαλε στην εκπομπή του ένα κομμάτι του Σιμόνε που το είπε Mars Purple Clay.

Και αυτοί ήταν οι Mogwai.
Γκαγκάριν δεν πήγα.

α.

Birdy Nam Nam

#1


#2



Σήμερα έφαγα ένα πολύ ωραίο προφιτερόλ.

α.

Where is my mind

Χτες καθώς πήγαινα προς τον Αγγελή πέρασα μπροστά από ένα ζαχαροπλαστείο και είδα έναν τύπο με πατερίτσες που δεν μπορούσε να περπατήσει γιατί και τα δυο του πόδια ήταν στραβά ή κάτι τέτοιο να προσπαθεί να μπεί μέσα να πάρει μια πάστα, αλλά επειδή έμοιαζε και λίγο με τζάνκι, μπορεί και να ήταν, τον έδιωξαν διότι πιθανόν οι άνθρωποι τον πέρασαν για ζητιάνο.

Ζηλέυω τους ανθρώπους που τα έχουν τακτοποιήσει όλα όμορφα και ωραία στη ζωή τους και τα βράδεια βλέπουν σειρές στην τηλεόραση και μετά κοιμούνται αμέσως σαν πουλάκια.
Μπορεί κιόλας να είμαι υπερβολική.



α.